Liddicoatyt (ang. liddicoatite) jest minerałem z grupy turmalinu, o skomplikowanym składzie Ca(Li₂Al)Al₆(Si₆O₁₈)(BO₃)₃(OH)₃(OH). Twardość 7–8 w skali Mohsa, gęstość około 3 g/cm³. Jego nazwa pochodzi od Richarda T. Liddicoata (1918–2002), gemmologa i prezesa Amerykańskiego Instytutu Gemmologicznego. Wśród odmian turmalinu wyróżnia się obecnością litu, dużą zawartością wapnia i dominacją anionów wodorotlenkowych (OH⁻).
Początkowo nazwą liddicoatyt określano typ turmalinu pochodzący z Madagaskaru. Od lat 70. XX wieku wielobarwne madagaskarskie turmaliny zyskały sporą popularność wśród kolekcjonerów i jubilerów. Później jednak odkryto, że w tamtejszym „liddicoatycie” dominuje anion fluorkowy, a nie wodorotlenkowy, jak się najpierw wydawało. Ostatecznie w 2025 roku oficjalnie uznano, że są to różne odmiany (liddicoatyt i liddicoatyt fluorkowy). Trzeba jednak mieć świadomość, że wiele źródeł internetowych nie uwzględnia tego rozróżnienia.
Sytuację komplikuje jednak bardzo skomplikowana struktura turmalinów z Madagaskaru. Są wśród nich egzemplarze wielobarwne, które mają strefy o różnym składzie w jednym krysztale. Do rozróżnienia, czy mam do czynienia z elbaitem, liddicoatytem, liddicoatytem fluorkowym czy inną odmianą turmalinu wymagane są zaawansowane metody analityczne. W zasadzie nadaje się tylko dyfrakcja rentgenowska na monokryształach połączona analizą widma rozproszenia sygnału z mikrosondy elektronowej. Za liddicaotyt uznaje się głównie kamienie bezbarwne, bladozielone lub różowe.
Za lokalizację charakterystyczną liddicoatytu uznaje się miejscowość Dolní Rožínka w centralnych Czechach. Poza tym minerał ten znaleziono w bardzo niewielu miejscach na świecie, np. na Alasce albo w regionie amerykańskich Wielkich Jezior; w Polsce – w kamieniołomie w Piławie Górnej na Dolnym Śląsku.
Niektóre strony informują, że liddicoatyt występuje w dużych kryształach do 25 cm długości, mam jednak pewne wątpliwości co do tego, czy jest to rzeczywiście ta odmiana turmalinu – i czy zdjęcia to nie AI slopy.
Udało się za to znaleźć informacje kamiennomagiczne. Otóż według jednej ze specjalistycznych stron praktycy metafizyki (nie mam pojęcia, jak można praktykować metafizykę, która przecież nie ma nic wspólnego z fizyką czy innymi dziedzinami praktycznymi) uważają, że liddicoatyt jest kamieniem szamańskim, który wyrównuje procesy umysłowe, sprzyja zrozumieniu (czego?) i pewności siebie, rozprasza złudzenia i daje wgląd w przyczyny konfliktów i walk. Szkoda, że to bajka.
[zdjęcia za pośrednictwem strony mindat.org, autorzy: Neal Luppescu; Rob Lavinsky & MineralAuctions.com – te egzemplarze pochodzą z wietnamskiej kopalni Minh Tien; pozostałe zdjęcia: Mineral Classics (za pośr. Gemdat.org – wiodące, jest to egzemplarz o szlifie szmaragdowym); https://www.le-comptoir-geologique.com/liddicoatite-encyclopedia.html x 2]



